Het alarmbelletje begon bij mij te rinkelen toen mijn 10-jarige broertje mij bij zijn vriendjes omschreef als “altijd gestresst”. Dit vond ik toch wel weinig complimenteus. Ben ik echt zo’n stresskip? Mama merkt op dat ik af en toe een ‘gestresste stijl’ heb. Jaja, dat had ik kunnen verwachten. Die opmerking heeft te maken met al die zondagochtenden waar ik het voor elkaar krijg om 5 minuten te laat te vertrekken naar de Kerk en toch op tijd te komen (of net niet…). (De achtergrondinformatie: het gezin is al lang weg, en ik loop om mysterieuze reden nog in pyjama rond omdat ik bezig was met activiteiten als mijn kamerplantjes water geven.)
Tja.
Maar so what? Iedereen heeft toch zijn dingetjes? Soms knaagt het toch een beetje. Zoals de laatste tijd. En het probleem zit hem bij mij niet in te weinig tijd. Mijn probleem zit hem in prioriteiten stellen.
Bij mij wordt datgene waar ik me op focus snel mijn prioriteit. Terwijl datgene waar ik me op focus (kamerplantjes, mijn to-do lijstje, mijn outfit) vaak helemaal geen échte prioriteit is. En eigenlijk heeft dat meestal rotte gevolgen. Neem nu het geval van mijn kamerplantjes. In de eerste instantie ben ik daar heel ontspannen mee bezig, maar uiteindelijk kom ik in tijdsnood en loop ik te stressen, wat vervelend is voor iedereen. Zo leef ik een beetje met pieken en dalen, een stijl die je misschien wel terecht kan beschrijven als een ‘gestresste stijl’.
Een ‘gestresste stijl’ is niet de levensstijl die Jezus ons voorleefde en toewenst. Als er iemand was die een grote to-do lijst had, dan was Hij het. Ik bedoel, Hij zag álle noden van iedereen en had de macht gekregen om aan álle noden wat te doen: je zou er bijna een burn-out van krijgen. Maar Jezus kreeg geen burn-out, want Hij wist de juiste focus te houden. Hij nam telkens weer tijd voor Zijn Vader. En omdat Hij wist dat de relatie met Zijn Vader zijn belangrijkste focus en daarmee ook Zijn prioriteit was, kon Hij ook in de wereldse dingen de juiste prioriteiten stellen.
Die focus scherpstellen op God de Vader vraagt concentratie en tijd, zoals dat bij een fototoestel ook het geval is. Maar het is de moeite waard: als de focus scherp staat, kan je weer helder zien. Je ziet wat belangrijk is en wat niet. Alles is niet meer een vage waas, een grote stressboel.
Dus ik wil jullie bemoedigen om bewust te gaan ‘focussen’, vooral in die momenten van onscherpte: je raakt gestresst, je verliest jezelf in kleine dingen. Die vijf minuutjes stilte, dat stille schietgebedje naar de Hemel: ‘Papa, help me om U niet uit het oog te verliezen’ is alles wat God nodig heeft om ons te veranderen. Een innerlijke verandering met uiterlijke gevolgen.Zoals een klein stresskipje dat van nu af aan gaat proberen om op tijd te zijn. En met de juiste focus, gaat het haar zeker lukken.
