Ken je dat heerlijke gevoel om helemaal in iemands armen te verdwijnen? Iemand die jou een knuffel geeft, waardoor je je helemaal veilig voelt en even alles en iedereen om je heen vergeet.
Je moet niks, je hoeft niks. Alles waar we ons zorgen om maken in ons leven verdwijnt voor even. Even geen controle, even geen actie.
Mijn dagen zitten vaak vol met controle en actie. De wekker gaat. Snel opstaan, ontbijten, even Facebook, e-mail, Twitter en het nieuws checken, oh en niet vergeten, ik moet nog mijn ochtendgebed bidden, even snel het evangelie van de dag lezen, klaar! Dan door naar college, hierna studeren, ’s avonds naar een bijeenkomst van katholieke jongeren, nog iets op de Facebook van Pure Womanhood zetten en dan uitgeput in bed vallen, om de volgende morgen precies hetzelfde proces te starten. Ik heb het allemaal onder controle. Ik ben in volle actie.
De laatste weken ben ik hier veel over aan het nadenken. Ik houd van actie. Ik studeer, probeer dagelijks bijbel te lezen, ga naar de mis, werk voor een musicalgroep, schrijf blogs voor de website, etc. Zie je al deze werkwoorden?
Tussen al deze actie door probeer ik ook nog een persoonlijke relatie en vriendschap met God op te bouwen. Hoe? Ik lees (actie!) de bijbel, ik ga (actie!) naar de mis, ik praat (actie!) over Hem.
Maar wat is nu de basis voor een diepe vriendschap met iemand? Wederzijdse liefde. Heb ik God lief? Ja, zeker, ik heb Hem lief! Geef ik God ook de ruimte om mij lief te hebben? Geef ik Hem de ruimte om mijn hart te vullen met Zijn liefde?……
Mijn geestelijk begeleider vertelde mij een mooie gelijkenis. Zij zag iemand voor zich die stevig doorliep, die in weer en wind doorging. Zij had een touwtje, wat al oud en versleten was, achter zich aan slepen. Aan het einde hiervan sleepte een hart over de grond.
Toen begreep ik het.
Die persoon, dat was ik. Stevig doorstappen, van alles (willen) doen voor God. Ja, ik wil zo graag dingen voor God doen! Maar hierbij vergeet ik het meest belangrijke. Namelijk dat God niet van mij houdt vanwege alle dingen die ik voor Hem doe. Hij houdt van mij, gewoon om wie ik ben. Ik mag God toelaten in mijzelf, ik mag mij overgeven aan Zijn liefde en mij gewoon laten liefhebben. Ik mag verdwijnen in zijn armen, die Hij om me heen slaat met onvoorstelbaar veel liefde. Ik hoef niks. Geen controle. Geen actie.
Zonder iets voor Hem te doen is mijn persoonlijke vriendschap met God zoveel dieper aan het worden. Soms zit ik thuis of in de mis en dan probeer ik rustig te worden en mij gewoon Zijn liefde voor te stellen. Ik praat tegen Hem. Niet in mooie woorden (wat ik vaak doe wanneer ik bid), maar met mijn eigen woorden, dat wat het diepste in mijn hart leeft.
Ik probeer stil te worden, en te verdwijnen in zijn armen. Alles laat ik los. Alles vergeet ik.
Ik moedig je aan om ook echt een persoonlijke vriendschap met God aan te gaan! Het is zo mooi! Laat je liefhebben door Hem, besef je dat Hij elke seconde opnieuw tegen je zegt “Ik hou van je”. Dit weet je misschien omdat het je vaak verteld is. Maar laat dit ook tot in het diepste van je hart doordringen.
Neem de tijd om in Zijn armen te verdwijnen!
“God is voor ons een veilige schuilplaats.” Psalm 46:1
