Lieve lezeressen,
Vandaag wil ik graag iets vertellen uit mijn eigen leven. Over de barmhartigheid van God, en over nieuwe kansen. Barmhartigheid is voor sommigen misschien een beetje vage term, maar ik zal proberen dat in de loop van mijn verhaal duidelijk te maken.
Een jaar geleden realiseerde ik me dat ik veel te weinig op zoek was geweest naar Gods stem, en ik kreeg het verlangen om Zijn weg te gaan. Ik had het idee dat ik hem heel diep teleurgesteld had door allerlei dingen die ik gedaan had die niet overeenkomstig Zijn wil waren. Ik dacht dat ik niks goed meer kon doen voor Hem. Ik was in de zomer op een christelijk festival geweest. Op een van de gebedsavonden kreeg ik te horen dat je jouw afval, jouw troep, mocht verzamelen en het aan de Heer
mocht geven. Je fouten, de dingen die je niet zo goed kan, je onzekerheden, alles mag je in Zijn handen leggen, dan zal Hij het omvormen tot een kracht! Nou, eerst denk je misschien, mooi! Lekker makkelijk, ben ik daar weer vanaf en Hij kan er iets moois van maken. Goeie deal! Maar toen ik er serieus mee aan de slag ging, was het eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik zag ineens al mijn beperkingen en tekortkomingen – en daartegenover de zuiverheid en perfectie van Christus. Wat voelde ik me klein! En zo nutteloos, oh ik had het idee dat ik alleen nog maar rommel aan kon bieden, dat er helemaal niets goeds meer tussen zat. Maarja. Mij was verteld dat God barmhartig is. Dus ik probeerde daar mijn vertrouwen op te stellen. Ik bood in alle nederigheid mijn vuil aan, wetende dat het niets was in Gods ogen, maar erop vertrouwende dat Hij er iets moois van kon maken. En nu ik er zo op terug kijk, is denk ik het enige waar God toen naar heeft gekeken, niet wat ik Hem allemaal (niet) te bieden had, maar naar het nederig hart dat bij Hem haar toevlucht zocht. Dat ik mijn best heb gedaan om mijn fouten in te zien, ze niet te ontkennen of te denken ach, dat viel wel mee. Het besef dat Hij de allergrootste is, dat maakt je vanzelf nederig. Hij, de Schepper van het heelal, de Allergrootste. Hij kent alles in ons, al onze fouten en tekortkomingen. Maar je bent er, en de enige reden waarom je bestaat is omdat Hij dat wil en omdat Hij van je houdt. Soms besef ik ineens eventjes hoe bijzonder het is dat zo’n gigantisch grote God, zo’n intieme band met me heeft! Ik ben Zijn dochter, Hij is mijn Vader!
We mogen alles wat ons dwarszit, waar we niet trots op zijn of waar we ons voor schamen, bij Hem brengen, en we mogen nooit denken dat Hij minder van ons zal houden door onze fouten. En iedere dag maak ik weer een keuze om Zijn vergeving en Liefde toe te laten, en ik moet ervoor blijven knokken. Maar alleen op die manier kan ik de dingen waar ik niet trots op ben, die ik wil ver beteren in mijn leven, ook daadwerkelijk aanpakken. Het begint bij het vergeven van jezelf. Je mag nooit denken dat het te laat voor je is, dat het nu toch niet meer uit maakt omdat je nu al zoveel slechte dingen gedaan hebt. Nee, Gods liefde en vergeving zijn oneindig, en Hij zal je kracht geven om jezelf op te pakken, om te kunnen gaan vechten. In plaats van dat je je onzekerheden blijft koesteren en ze een plaats blijft geven, kun je ze aan God geven. Ik ben gestopt met mezelf naar beneden te blijven halen, maar ben begonnen om iets aan mijn onzekerheden te doen. Hoe? Door mezelf te corrigeren als ik mezelf naar beneden haalde, door geen zelfmedelijden te krijgen, door mezelf te leren dat als ik in de spiegel keek, ik dacht: hier staat een prachtige dochter van God.
Hij is barmhartig, en dat betekent dat Hij, wat we ook gedaan hebben, altijd met open armen op ons staat te wachten. Wij hoeven ons hart alleen maar op Hem te richten, dan doet Hij de rest.
Liefs,
Lidwine
Vader, geef mij alstublieft de genade om een vrouw te zijn die liefde draagt voor haar kruis en haar moeilijkheden overwint, door zich over te geven aan Uw trouw, in plaats van mij te verdrinken in mijn eigen angsten en zorgen.
“Het is mijn boetvaardigheid die ik offer. Een vermorzeld en vernederd hart wijst Gij niet af.” (Ps. 51:19)
