Een mailtje van Chiara van Voorst met de titel Pure Womanhood – gastblog. Ik zucht. ‘O nee, hè…’ Dat heeft natuurlijk niets met Chiara te maken, noch met de vraag of ik een gastblog wil schrijven. Het is het onderwerp dat me doet aarzelen. Vrouwelijkheid is namelijk niet een van mijn speerpunten.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben een vrouw, voel me vrouw, kleed me vrouwelijk, hou van chocola en ga zonder make-up de deur niet uit. Maar mijn vrouwelijkheid beschouw ik eigenlijk als iets heel gewoons. Net zoals mijn man zich man voelt en mijn kind zich kind voelt (of koning, maar dat wisselt met het moment), voel ik mij zonder erover na te denken een vrouw.
Er zijn kanten van mijn vrouw-zijn die ik koester en waardeer. Zo ben ik bijvoorbeeld heel dankbaar dat ik mijn kinderen heb mogen dragen en baren. Daarentegen sta ik niet iedere maand te juichen om mijn cyclus en de daarbij behorende ongemakken. (Die vrouwen heb je! Ik ken ze. Geen grap…) Ik houd me ook niet bezig met zaken waar feministen zich druk over kunnen maken, zoals gelijke salarissen voor mannen en vrouwen en het aantal vrouwen met hoge functies. Dat laat ik aan me voorbijgaan, en ik richt me op mijn dagelijkse bezigheden.
Die dagelijkse bezigheden zijn allerminst bijzonder. Ze bestaan vooral uit het runnen van een huishouden, het verzorgen van mijn dierbaren en het werk voor Inspiratie, het magazine waar ik hoofdredacteur van mag zijn. Daarnaast hebben wij een grote deur die altijd openstaat voor iedereen die het moeilijk heeft, en daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. Ik voel me verantwoordelijk voor al deze zaken en ik draag mijn dagen er graag aan op. En misschien is dat wel waar mijn vrouwelijkheid het meest in tot uiting komt.
De rol van een vrouw kan namelijk die van een stille kracht zijn. Een stille kracht achter de man, zodat hij zijn werk goed kan doen. Een stille kracht achter de kinderen, zodat zij niets tekortkomen. En een stille kracht achter de mensen om haar heen, zodat iedereen zich gewenst, gewaardeerd, gesteund en geholpen voelt. De Heilige Maagd Maria is het ultieme voorbeeld van een stille kracht. Haar liefde, geduld en geloof kennen geen grenzen. En ik denk dat vrouwen zich aan haar mogen spiegelen en leven naar haar voorbeeld.
Een stille kracht zijn heeft niets te maken met ondergeschiktheid, noch met onderdrukking of andersoortige ellende. Iedereen heeft zijn rol en bekleedt die rol op de manier die hem of haar het beste past. Een feministe, of een vrouw zoals Jeanne d’Arc, springt voor een hoger doel op de barricaden; een ander kiest ervoor om een stille strijd te voeren. Het een is niet meer waard dan het ander, noch is het beter. Het is slechts hetgeen wat het beste bij je past.
Toch maar een blog dus. En toch maar één over vrouwelijkheid, maar dan wel over vrouwelijkheid in haar stilste en meest bescheiden vorm.
Deze blog is geschreven door Christine, een jonge moeder van 5 kinderen.
www.inspiratiemagazine.nl
