Iets meer dan een jaar geleden ben ik begonnen als hulp in de huishouding. Op mijn eerste adres wonen een meneer en mevrouw van 85 en 86 jaar oud. Op mijn eerste werkdag moest ik de oudere mevrouw bekennen dat ik niet bepaald alle fijne kneepjes van poetswerk beheerste. In de maanden die volgden werden de vier uurtjes poetsen een absolute martelgang. De oudere mevrouw had zelf altijd als hulp gewerkt en, nu ze wist dat ik geen ervaring had, vastbesloten al haar vakman(vakvrouw)-schap op mij over te dragen. Dit betekende in feite dat ze mij overal achterna liep en mij continu op de vingers tikte als ik iets verkeerd deed.

Dit vond ik ontzettend vervelend! Wie dacht ze wel niet dat ze was om mij te beleren!

Mijn vrienden en familie vonden het sowieso idioot dat ik ervoor koos om als ‘werkster’ bij te klussen naast mijn studie: “Waarom ga je geen bijles geven?” of “je kan met jouw bachelor toch veel leukere bijbaantjes vinden?” waren vragen die ik regelmatig kreeg. Ik wist zelf ook heel goed dat er wel leukere baantjes waren dan wc’s en badkamers poetsen, maar om de een of andere reden heb ik telkens geen ontslag genomen.

Terwijl ik deze blog schrijf moet ik zelf een beetje grinniken, ik werk deze zomer namelijk geen vier uur, maar vier dagen in de week als hulp in de huishouding. De redenen dat ik geen ontslag heb genomen hebben denk ik veel te maken met het geloof.

Ik heb nooit veel werk hoeven verrichten en omdat ik goed kan studeren heb ik bijna altijd pratend mijn geld kunnen verdienen. Ik werkte onder andere als bijlesdocent en medewerkster op een klantenservice van een energiemaatschappij. Toen ik ging werken als hulp in de huishouding, had ik echter bijna niks aan mijn (academische) kennis! Ik kon deze dingen niet inzetten en sterker nog, voor de mensen waar ik nu werk zijn ze ook niet belangrijk!

Het eerste halfjaar dat ik als hulp in de huishouding werkte waren voor mij heel zwaar. Ik had enorm veel last van mijn trots en vond mezelf te goed om dit werk te doen. Aan die trots had ik overigens niets want ik was ook nog eens onervaren en langzaam in mijn werk. Na ongeveer een halfjaar ging de oudere mevrouw (uit het begin van deze blog) ineens wat minder op mijn vingers kijken en kreeg ik als het ware haar vertrouwen om haar huishouden gedeeltelijk te doen.

Ik ben deze mevrouw veel dank verschuldigd omdat ze me heeft leren schoonmaken, ramen zemen, dweilen, en om snel en zorgvuldig te werken. Hoewel het een bescheiden baan is, geniet ik er nu enorm van om dienstbaar te zijn aan de mensen waar ik kom werken.

Vanuit liefde voor de Heer horen we iedereen te beminnen en te dienen. Dit baantje heeft mij laten zien dat er nog een heel stuk te winnen is op dat gebied. Het is makkelijk om mensen te dienen met de talenten die je al hebt ontwikkeld, maar dienen op een manier die je dwingt om te groeien en nederig te zijn is veel zwaarder. Toen ik begon met werken als hulp heb ik veel steun gehad aan het leven van Jezus, als ik onterecht werd beschuldigd van nalatigheid of slordigheid bijvoorbeeld. Het kostte me al mijn zielskracht (en schietgebedjes!) om me dan niet te verdedigen of boos te worden. Ik kan je vertellen; zachtmoedigheid is hard! Ik vind het heel bijzonder dat ik in mijn bijbaantje zo heb mogen groeien met de Heer. En voor alle lezeressen die ook een zomerbaantje hebben; zie het als een kans voor je geloofsleven!

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!