De eerste lezing van vandaag maakte me vrolijk (zie hieronder, de tekst spreekt voor zich hoop ik!). Grappig genoeg voelde ik me gister totáál niet zo. Ik was ronduit chagrijnig, en eigenlijk sinds het begin van de week al. Ik was ontevreden over mezelf en over de keuzes die ik had gemaakt, en ik was bovendien ontevreden omdat ik ontevreden was. Daarnaast was er niet echt iemand in de buurt om er even over te praten, dus ik zat te mokken in mezelf.

De omslag kwam vrij onverwacht, en gek genoeg doordat er iets gebeurde wat ik totáál niet leuk vond. Toen ik uit de trein stapte en nietsvermoedend naar mijn fiets liep die ik buiten het station had geparkeerd, kwam ik erachter dat mijn fiets verdwenen was. Oké, ik had mijn fiets die ochtend niet op een hele tactische plek geparkeerd, maar ik had het bordje ‘verboden om fietsen te parkeren’ niet gezien. Ik wist meteen wat er aan de hand was: mijn fiets was naar het depot gebracht. Dat betekende dat ik een halfuur met de bus naar dat depot moest om vervolgens 25 euro te betalen om mijn fiets weer terug te krijgen. En dan nog terugfietsen. Geweldig.

Toen was ik dus écht chagrijnig. En zo chagrijnig dat ik besloot dat de maat vol was en dat ik nu misschien toch wel mijn chagrijnigheid met iemand moest delen. Gelukkig heeft God ons in Zijn genade whatsappspraakberichtjes geschonken, en heb ik daarmee een aantal van mijn vriendinnen verblijd met mijn frustraties.

Het luchtte op, maar mijn stemming was nog niet optimaal. Ik had daarna zangles (gelukkig op loopafstand van het station), en daar werd ik even goed met mijn neus op de feiten gedrukt. Ik ben bij het zangles vaak best wel gefocust op ‘goed doen’. En als het niet goed gaat, kan ik me daar innerlijk best wel over frustreren. Ik ben dan ontevreden over mezelf. Het probleem is dat het streven naar perfectie niet het doel is van zangles, en dat je er ook niet beter door gaat zingen. Zoals mijn zangdocente het zei: het gaat niet eens zozeer om de acceptatie dat je niet perfect bent, maar vooral ook dat je niet perfect hoeft te zijn (en het ook niet kan zijn).

Toen ging er bij mij ergens wel een knopje om. Het was niet zo dat ik plotseling magisch beter begon te zingen. Maar later in de bus richting het fietsdepot merkte ik dat mijn stemming wel veranderd was. Dat ik zelfs kon lachen om de situatie en om mezelf.

Ach, ik loop soms heel wat te klungelen in mijn dagelijks leven: niet alleen met fietsparkeerplaatsen, maar ook met mezelf aannemen zoals ik ben. En dan is het heerlijk om mensen om je heen te hebben met wie je dat even kan delen. Of die jouw geklungel en je pogingen om dat te verbergen stiekem wel doorhebben, maar je vertellen dat geklungel niet zo’n ramp is. En zo’n vrolijke eerste lezing, zoals die vandaag: ik heb het gewoon nodig om dat te horen: God juicht over mij! God wil mij Zijn liefde opnieuw laten blijken! In alle kleine dagelijkse dingetjes. Zelfs in het ophalen van je fiets bij het fietsdepot, en in een ‘falende’ zangles die achteraf toch niet zo falend bleek te zijn. God is goed ?!

Jubel, dochter Sion! Israël, juich! Verheug en verblijd u met heel uw hart, dochter Jeruzalem!
Jahwe heeft uw vonnis tenietgedaan, Hij heeft uw vijanden weggejaagd. De koning van Israël, Jahwe, Hij is binnen uw muren, gij hebt geen kwaad meer te vrezen.
Op die dag zal men tegen Jeruzalem zeggen: Vrees niet, Sion; laat uw handen niet verslappen.
Jahwe, uw God, is binnen uw muren, een reddende held. Hij zal opgetogen zijn van blijdschap om u en Zijn liefde opnieuw laten blijken. Luidkeels roept Hij zijn vreugde om u uit.
Sefanja 3:14-17

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!