Zenuwachtig sta ik voor de spiegel. Twijfelend bekijk ik of mijn laarsjes bij mijn jurk passen. Ik vraag het aan Maarten, terwijl ik mij afvraag of hij er verstand van heeft. Met zijn antwoord “Je bent mooi” neem ik dan ook geen genoegen.
We moeten weg, de stress schiet omhoog. Wat nou als ik de enige ben met laarsjes? Misschien past het vestje er toch ook niet bij? In de kast ga ik op zoek naar iets anders. Ik trek andere schoenen aan en bekijk of een jasje beter bij de jurk past. Nee, dit is het ook niet. Zuchtend trek ik toch mijn laarsjes weer aan en doe mijn vestje aan. Ik kijk nog één keer in de spiegel en bedenk, zo moet het maar…

Het is vrijdagavond. We gaan naar een kerstdiner van Maarten zijn werk. Eigenlijk heb ik er geen zin in. Wetend dat velen mij dezelfde vragen gaan stellen. “Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?”, “wat voor studie heb je gedaan?” en “wat voor werk doe je?” zijn vragen die meerdere malen op één avond voorbij komen. Ook wordt er dan geregeld nagedacht over welke studie nog meer bij mij zou passen, maar de vraag of ik verder wil studeren wordt niet gesteld. Er wordt nauwelijks gekeken naar wie ik werkelijk ben.

De mensen in de kerk doen eraan mee
We leven naar mijn mening in een maatschappij die erg gericht is op prestaties. Een zo hoog mogelijke studie moet bereikt worden, zo een groot mogelijk huis moet gekocht worden en de meest verre reizen moeten geboekt worden. Op Facebook en Instagram wordt alles grandioos gedeeld en de likes worden geteld. De mensen in de kerk doen er ook aan mee. Van getrouwde stellen wordt verwacht dat ze een grote hoeveelheid kinderen mogen ontvangen. Studie en hoge opleiding lijken tijdens jongerenavonden belangrijk en als er iemand in de kerk niet helemaal weet hoe iets moet, wordt diegene erop aangekeken. Wordt er door de mensen in de kerk echt gekeken naar wie we werkelijk zijn?

Die prestatiegerichte maatschappij, daar doe ik helaas aan mee…

Met andere ogen naar de ander kijken
Op mijn werk heb ik een nieuwe leerling. Zij ziet er altijd verzorgd uit. Draagt dure merkkleding en vertelt dan ook uitgebreid hoeveel iets heeft gekost. Ze wil later een goede baan en vooral heel veel geld verdienen. Verre reizen maken en in een groot huis wonen. Deze wensen raakten mijn allergie. Ik raakte geïrriteerd en vond het dan ook lastig om haar op de juiste manier te begeleiden.
Een week later kwam de leerling met een verhaal op school over thuis. Een heel heftig verhaal van mishandeling tot schuldsanering. Vanaf dat moment begon ik deze leerling met andere ogen te bekijken. Ik had eigenlijk geen idee wie ze werkelijk was.

Sta op, Mijn vriendin, en kom, Mijn allermooiste!
Mijn duif in de kloven van de rots, in de schuilplaats van de bergwand,
laat Mij uw gedaante zien, laat Mij uw stem horen.
(Hooglied 2: 13-14).

Laat je zien!
God ziet ons. Hij weet wie wij werkelijk zijn. Of we nou bang zijn of ons juist overschreeuwen. Hij wil dat we op staan. Misschien heb je het gevoel dat je máár op het MBO zit, je een prachtige vakantie niet kunt veroorloven of dat wat de kerk van je vraagt je helaas niet kan geven. Toch ben jij er om jezelf te laten zien en je stem te laten horen. Ik sta weer voor de spiegel en kijk naar mezelf. Ik hoef me niet onzeker te voelen over of mijn schoenen wel bij mijn jurkje passen of dat ik geen universiteit heb gedaan. Ik mag mij laten zien.

 

 

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!