Wooow. Volgende week is het al Pasen! Waar is de vastentijd gebleven? Waren het dit jaar wel 40 dagen? Ze zijn zeker een week overgeslagen. Dit kan toch niet?

Als dit ook jouw reactie is, zit je in hetzelfde schuitje als ik. Bekentenis: ik heb mijn veertigdagentijd niet helemaal beleefd zoals ik het gehoopt had. Maar het is nog niet te laat. Het is zelfs nooit te laat om terug te keren tot Jezus. Vandaar even een korte vergelijking met Petrus, in wie we ons allemaal mogen herkennen en die ons als geen ander kan voorbereiden op Pasen.

Petrus houdt van Jezus. Heel veel zelfs. En hij wil zijn liefde voor Jezus koste wat het kost bewijzen. “Al moest ik met U sterven, in geen geval zal ik U verloochenen”, zegt hij wanneer Jezus, na het laatste avondmaal, Petrus’ verloochening voorspelt. (Mat 26:35) Met evenveel zelfvertrouwen en moed als Petrus ben ik aan de veertigdagentijd begonnen. Ik zou elke dag een half uur bidden, meer naar de mis gaan en sociale media vaarwel zeggen om meer tijd met Hem te kunnen doorbrengen. Ik houd tenslotte van Jezus en wil Hem tonen dat Hij mijn nummer 1 is en niets me van Hem kan scheiden; en al zeker geen Youtube vlogs en Instagram foto’s, toch?

Op zich was ik wel goed begonnen. Ik had goede voornemens uitgekozen en merkte dat het best vlot ging om me eraan te houden. Ik putte moed uit mijn gebedsmomenten en had al snel door dat ik eigenlijk wel zonder Facebook kon. Toch ging halverwege de haan voor de eerste keer kraaien. Een waarschuwing: Laetitia, het eerste wat je doet wanneer je wakker wordt, is weer naar je smartphone kijken. Je gaat het toch niet opgeven? Maar ik negeerde het stemmetje en vond dat ik nog steeds goed bezig was. Beter dan vóór de vasten, in ieder geval. Ja, ik zat echt wel minder op sociale media dan normaal. Ook Petrus negeerde de eerste keer dat de haan kraaide. Net als hij doen we alsof onze neus bloedt. Net als hij vallen we in slaap tijdens ons gebed, durven we niet te zeggen dat we naar de Mis gaan, veranderen we ons gedrag en wassen we onze handen in onschuld. Pas bij de tweede keer en toen Jezus hem aankeek, herinnerde Petrus zich de woorden van de Heer en “hij huilde bittere tranen.” (Mat 26:75)

Wat doet hij daarna? Wat kunnen wij op dit moment nog doen om ons Paasfeest te redden? Jezus om vergeving vragen, Hem zeggen hoe veel we van Hem houden en samen met Hem weer opstaan. We willen Hem zo graag volgen en beminnen, zoals Petrus zo graag trouw wilde zijn, maar we waren er misschien nog niet helemaal klaar voor. We huilen bittere tranen omdat we tegen onze zwakheid botsen en omdat we zien hoe ver we staan van het gedroomde ideale scenario. Daarom kijken we naar Jezus op, net als Petrus, met ogen vol twijfel en vragen, zorgen en verdriet, vol met het verlangen om Hem lief te hebben, ook al weten we niet goed hoe. We willen van onze fouten leren om op het eind toch te kunnen zeggen: “Heer, U weet dat ik U liefheb.” (Joh 21:16)

Laten we gaan biechten om zo Jezus’ vergeving en liefde te kunnen aanvaarden met Pasen, wanneer Hij zichzelf overlevert voor ons. Laten we JA zeggen tegen Zijn wil en Zijn weg. JA tegen Zijn liefde op het kruis. JA zoals Maria het eens deed in Nazareth, in Betlehem en op Golgotha. JA elke dag, ook wanneer de verleiding groot is om nee te zeggen. JA ook tijdens de storm, op het kruis, te midden van alle pijn van het leven. Want we weten al dat Hij het allemaal overwonnen heeft en dat we samen met Hem zullen verrijzen.   

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!