Hallo, hallo! Ik ben Klaartje en ik wil jullie graag iets vertellen over de fantastische weg die ik op dit moment al dansend mag gaan. Ja hoor, het woord ‘dansen’ is niet alleen een metafoor, maar ook werkelijk iets wat ik lichamelijk mag ervaren! Het is namelijk zo dat ik dit jaar deel uitmaak van ‘Elevate Dance Company’ (EDC), een tussenjaar aangeboden door het christelijke dansgezelschap ‘Springs Dance Company’ in Londen. Klinkt fantastisch, toch? Dat is het ook! Maar de weg die ik daar naartoe danste was lang niet altijd in de maat, even vrolijk, of zonder op Zijn tenen te trappen. Voor ik daar dieper op in ga eerst een kleine achtergrondschets van mezelf.

Geboren als het tweede kind in een katholiek, muzikaal gezin met zes kinderen was ik meteen verkocht toen mijn moeder mij naar mijn eerste dansles bracht. Ik kan me nog goed herinneren hoe het was om er aan te komen, hoe de zaal eruit zag, de leerkracht, het trotse gevoel dat het dragen van een eerste balletpakje met zich meebracht… Dat ik me thuis voelde in de danszaal was geen geheim, en al vlug vulde ik verschillende dagen in de week met danslessen hier en daar. Ik ging steeds op zoek naar meer uitdaging en droomde ervan om een wereldberoemde choreografe te worden.

Naast dansen is ook muziek een belangrijk onderdeel in mijn leven. Met een pianist als vader en met ouders die elkaar ontmoet hebben in een koor kan het moeilijk anders dan dat alle kinderen ook muziek leren. Zo kwam het dat ik al jong koos voor dwarsfluit als hoofdinstrument, naast de (meer verplichte) piano- en solfège-lessen. Aangezien we thuisonderwijs kregen, en mijn ouders nu eenmaal meer muzikanten dan dansers zijn, zorgde dit er dan ook voor dat ik mijn laatste twee jaren van de middelbare school kunst-secundair onderwijs muziek deed. Dit nam echter mijn dromen over het dansen niet weg en ik danste nog steeds haast elke dag van de week.

Maar toen ik een jaar of zeventien was, zakte ik van de ene dag op de andere door mijn hielen. Ze deden zo gigantisch pijn dat ik bijna niet meer kon lopen, laat staan dansen! We bezochten dokter na dokter, maar geen enkele kon ons de verlossende diagnose geven. Het enige wat telkens hetzelfde bleef was een sportverbod. Gedaan dus met dansen en dromen van een carrière! Ik merkte dat ik boos was op God en worstelde met depressiviteit. Waarom deed Hij dat bij mij? Ik had Hem toch nooit echt iets verkeerds gedaan? Integendeel, ik ging toch juist braaf naar de Mis, christelijke kampen, e.d.?

Ik dacht vroeger altijd dat als je een ‘goede’ katholiek was, dat betekende dat God alles liet gaan zoals je wou dat het zou gaan. Maar die pijn aan mijn hielen, dat sportverbod… betekende dat dan dat ik geen ‘goede’ katholiek was? Dat God eigenlijk niet echt van mij hield? Tijdens langere periodes worstelde ik met mijn relatie met God. Het was alsof ik Oost-Indisch doof was, mezelf afsloot voor wat God werkelijk tegen me wou zeggen en alleen maar wou horen wat mij goed zou uitkomen.

Uiteindelijk rolde ik in de opleiding muziektherapie. Iedereen rondom mij vertelde me dat het iets voor mij was, hoewel ik zelf niet eens echt een idee had wat ‘muziektherapie’ juist inhield. Het voelde toch vertrouwd aan, omdat ik opgegroeid was in een muzikale omgeving. Bovendien vond ik de psychologie- en therapie-aspecten er heel intrigerend aan. Aangezien alles wel min of meer goed liep, er zich geen echte moeilijkheden voordeden, ik geen herexamens had… leek het wel of ik mijn plek had gevonden. Was dit dan de weg die God van plan was met mij te gaan? Beetje bij beetje begon ik mij af te vragen wat God echt tegen mij te zeggen zou hebben, maar nog steeds leidde IK voornamelijk onze dans door te bepalen wanneer ik wel zou volgen en wanneer ik koppig op Zijn tenen zou staan. Nog steeds wantrouwde ik Hem en bleef ik het gevoel hebben dat Hij mij onrecht had aangedaan.

Gelukkig zegende Hij mij met vele vrienden in het geloof. Steeds opnieuw nodigden zij mij uit voor evenementen, lieten zich niet tegenhouden door mijn excuses van een veeleisende studie, en bleven mij uitdagen om mij aan Zijn dans over te geven. Zo kwam het dat ik ondanks lang tegenstribbelen uiteindelijk toch in Polen belandde voor de Wereld Jongeren Dagen (WJD), waar ik bij de eerste aanbidding het geluk had helemaal vooraan te mogen knielen. Plotseling voelde ik een warmte over mij heen gaan en voelde ik mij echt helemaal geliefd als Zijn kind. Voor het eerst opende ik mijn hart in alle openheid, vertelde Hem eerlijk wat mij dwarszat, en liet Hem toe in mijn hele wezen. Om een lang verhaal wat korter te maken, ik had op die WJD zo’n hunkering naar tijd met God gevoeld dat ik wist dat ik een jaar aan God wou geven om dieper op zoek te gaan naar die relatie. Ook wou ik die nog steeds aanwezige droom, om te dansen, een echte kans geven. Echter niet door het willen forceren, maar in openheid naar Hem. (Hoewel de dokters nooit hebben vastgesteld wat het probleem met mijn hielen was, was doorheen de jaren de pijn afgenomen, veel draaglijker geworden en kon ik weer opnieuw gaan dansen.) Ik kwam haast ‘toevallig’ terecht op de website van Springs en merkte hoe ik met EDC beide wensen in vervulling kon laten gaan, en deed ‘simpelweg’ auditie. Ja, ik werkte hard voor die auditie en natuurlijk had ik zenuwen. Maar ik deed het al dansend met Hem. Vertrouwend dat Hij ermee zou doen wat het beste is voor mij. Zo ben ik hier in Engeland beland en mag steeds meer ontdekken hoe geweldig het leven is als ik mij in het dansen door Hem laat leiden. Nog steeds heb ik duizenden vragen – wat ga ik volgend jaar doen, hoe gaat dit eruit zien, hoe ga ik daarmee rondkomen…? Maar wat het dan ook moge zijn, ik weet zeker dat het een geweldig avontuur wordt als ik het al dansend met Hem doe!

En, hé! Hij strekt Zijn hand ook naar jou uit en vraagt JOU ten dans! Hoe slecht ons ritmegevoel ook mag zijn, hoe moeilijk de passen soms ook lijken, de vraag is of je Hem vertrouwt en je overgeeft aan Zijn leiden. Het is een dans die je meeneemt op avonturen die je nooit had kunnen verwachten. Niet altijd een avontuur zonder pijn, zonder dingen te moeten opgeven, zonder geduld te moeten hebben en vertrouwen… maar een avontuur dat het meer dan waard is!

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!