Net nadat ik het prentenboek heb dichtgedaan, springt Luuk op van zijn stoel en rent naar me toe. Hij geeft me een dikke knuffel. ‘Oké, ga maar weer zitten,’ zeg ik snel. Ik weet dat als ik dat niet doe, alle andere kinderen van de groep ook op mij af zullen rennen om mij een knuffel te geven. Eerdere ervaring leert dat ik dan wel weer even bezig ben, voordat iedereen weer op zijn stoel zit 😉.

Sommige lezeressen zullen misschien al weten dat ik sinds februari een nieuwe baan heb. In plaats van het werk als logopedist met volwassenen in de neurorevalidatie, werk ik momenteel op een behandelgroep met peuters met een ernstige taalstoornis. Het is ontzettend bijzonder om te zien hoe spontaan en open deze kinderen zijn. De kinderen hebben iets ontwapenends. Ze zijn gewoon zoals ze zijn, zonder dat ze al te veel nadenken of zich zorgen maken. Het is heerlijk om dat te zien!

Ook wij zijn kinderen: We worden kinderen van God genoemd en we zijn het ook (1 Joh. 3, 1). Toch merk ik dat ik zelf niet altijd ben als een kind. Puur, zoals ons platform heet (Pure Womanhood). Gewoon, precies zoals ik ben. Zonder al te veel twijfels en zorgen over wat anderen kunnen denken of vinden. Maar vrij!

In diezelfde tijd richtten de leerlingen tot Jezus de vraag: “Wie is nu wel de grootste in het Rijk der hemelen?” Hij riep een klein kind, zette het in hun midden en zei: “Voorwaar, Ik zeg u: Als gij niet opnieuw wordt als de kleine kinderen, zult gij het Rijk der Hemelen zeker niet binnengaan. Wie dus zichzelf gering acht zoals dit kind is de grootste in het Rijk der hemelen (Mt. 18, 1-5).

Ze zijn gewoon zoals ze zijn, zonder dat ze al te veel nadenken of zich zorgen maken.

Het Griekse woord dat Jezus gebruikt in zijn vergelijking met kinderen is tapeinos, wat vertaald kan worden als ‘nederig’ en ‘zich gering achten’, maar een betere vertaling is ‘gewoon’ of ‘gewoon zijn’. Niet doen alsof je belangrijker, groter of hoger bent dan iemand anders. Maar gewoon ‘zijn’, net zoals een kind gewoon ‘is’, zoals hij of zij is.

Daarnaast is het prachtig om te zien wat een kinderlijk vertrouwen de kinderen op mijn groep hebben. Ze vertrouwen op mij als juf, dat ik voor hen zorg. Ze vertrouwen erop dat ze op de juiste momenten eten en drinken krijgen, maar ook dat ze op tijd naar de wc worden gestuurd, voordat er ongelukjes gebeuren. Zelf denken ze hier weinig tot niet over na, maar ze vertrouwen daarbij volledig op de volwassenen die voor hen zorgen.

Ik wil jullie aanmoedigen om de laatste week van de vastentijd te leven als kinderen, kinderen van God onze Vader. God zorgt voor jou, net zoals ouders (of juffen) voor hun kinderen zorgen. Maakt u dus geen zorgen over de vraag: Wat zullen wij eten of zullen wij drinken. (…) Uw hemelse vader weet wel dat gij al deze dingen nodig hebt (Mt. 6, 31-32). Wees gewoon bij Hem, gewoon zoals je bent. En geef Hem ook af en toe een knuffel, net zoals een kind zou doen. Hij houdt van je!

Op een zeker ogenblik nam Jezus weer het woord en sprak: “Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen gehouden hebt voor wijzen en verstandigen, maar ze hebt geopenbaard aan kleinen (kinderen) (Mt. 11, 25).

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!