Ik ben net terug van vakantie. Terug uit het mooie Curaçao.

3 volle weken heb ik mogen genieten van de felle zon en de mooie stranden. Het zand zo mooi wit en het water zo fel blauw. Onderweg naar mijn bestemming zat ik te denken: Hoe kan ik, ook al heb ik familie daar wonen die het geloof praktiseren, mijn geloof doorzetten op mijn eigen manier? Ik voelde mij ongemakkelijk met de gedachte dat ik niet makkelijk even langs de kapel kan gaan of naar de H. Mis, net zoals ik dat hier doe.
Ik heb op vakantie vaak gemerkt dat mijn geloof op de proef werd gesteld. Bij elke situatie die voor mij onbekend was, daarmee bedoel ik een situatie die ik niet (snel) in Nederland meemaak, vroeg ik mezelf af: Doe ik dit ook wanneer ik thuis ben?

De bedoeling was natuurlijk niet dat ik me anders ging gedragen puur en alleen omdat ik op vakantie was. Dit kon soms moeilijk zijn omdat ik niet een ‘houvast’ had zoals mijn routine van doordeweeks af en toe naar de H. Mis en de aanbidding gaan. Juist omdat ik nu zo uit mijn routine was, was het belangrijk om mij steviger vast te houden aan het geloof, aan mijn eigen persoonlijke band met God. Ik deed dit door in mijn kamer te bidden of door de rozenkrans te bidden samen met mij oma.

Na gebed voelde ik mij opgelucht; het was niet op de manier hoe ik het hier doe, maar de gedachte dat Jezus – ondanks dat ik aan de andere kant van de wereld was – toch bij me was zorgde voor een vervuld gevoel.

En toen was het eindelijk zondag, en mocht ik het lichaam en bloed van Onze lieve Heer weer ontvangen en mocht ik meemaken hoe hier de eucharistie wordt gevierd. Dit was zo anders, maar Jezus’ aanwezigheid was echt te merken. Zingen, klappen en na de Eucharistie zelfs een dans! Ik vond het zo mooi om te zien hoe men hier viert dat Jezus leeft, met gezang, geklap en gedans!

Ik merkte zo extra duidelijk dat Jezus overal is, en dat iedereen Hem op verschillende manieren prijst. Hier in Nederland gaan we niet snel klappen en dansen na de Eucharistie, maar op Curaçao is het heel normaal. Het was zo mooi om te zien dat we allemaal dezelfde God prijzen, maar dit op verschillende manieren doen.
De Eucharistie was in het Papiaments, de taal die ze in Curaçao spreken. Maar door de handelingen wist ik wat er ging gebeuren. Ook hier herkende ik terug dat het niet uitmaakt in welke taal er wordt gebeden of de Eucharistie wordt gevierd. Jezus verstaat alle talen, dus het mag ook in alle talen! Het komt uiteindelijk op hetzelfde neer.

Uit nieuwsgierigheid ben ik de zondag daarop naar de H. Mis in het Nederlands gegaan. Ik dacht dat de H. Mis werd gevierd op dezelfde manier als hier in Nederland. Met grote verbazing merkte ik dat het tegendeel waar was! Ook hier werd het vol vreugde gevierd, met veel gezang en geklap! Het was weer nieuw voor mij, maar ik voelde mij al snel thuis.

De Kerk voelt sowieso snel als een thuis aan. De Heer zegt tenslotte ook dat Zijn huis een huis van gebed is voor alle volken. Alle volken! En alle volken doen dit anders, maar uiteindelijk allemaal voor Jezus.

Jezus is dus écht overal, Nederland, Frankrijk , Amerika maar…. een paar dagen geleden was Jezus ook met mij op Curaçao! 😀

Heel veel liefs en Gods zegen,

Jessica

(PS: De foto hierboven is de Basiliek van de Heilige Anna op Curaçao)

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!