Dertig… Ik word bijna dertig. Het is ongelofelijk en kan het me nauwelijks voorstellen, maar over een kleine week dan tik ik de dertig aan. Het klinkt zo volwassen. Getrouwd, een baan en dertig. Gewoon echt geen kind meer, maar een volwassen vrouw. Ik zie er nog een beetje tegenop…

In de Bijbel staat dat we moeten geloven als een kind, want dan zullen wij het Koninkrijk Gods binnen gaan (zie Matteüs 18, 3).

Dat vind ik aardig ingewikkeld. Geloven als een kind. Nauwelijks vragen hebben en er vooral op vertrouwen dat Gods plan in je leven goed is. Zo waren we afgelopen zomer voor een weekje op vakantie in Duitsland. We gingen kamperen. Het was net die week met het mindere lekkere weer. Toch hebben we een hele goede tijd gehad en voelde het echt aan als vakantie. In een andere tent, vlakbij ons, sliep een gezin met twee kinderen. De oudste, denk een jaar of 3, had het enorm naar zijn zin. Hij had zijn fiets meegenomen. Gezien we op een plek waren met flinke heuvels kon het jongetje niet de heuvel op komen met de fiets. Iedere dag opnieuw werd hij geholpen door zijn vader. Het jongetje keek zijn ogen uit op de camping, maar hij keek nooit in één richting. Hij vertrouwde zijn vader volledig.

Op mijn weg met God kijk ik ook mijn ogen uit. Ik zie prachtige mensen om mij heen, heb een lieve man en een fijne baan. Ook kom ik mooie natuur tegen en kan ik hierin Gods schoonheid zien. Ik ben dankbaar dat ik regelmatig iets voor iemand mag betekenen en daarin mijn eigen talenten mag gebruiken. Maar soms is er een moment dat ik Gods weg voor mij niet begrijp. Dat ik iets zo graag anders wil zien. Soms is dit iets heel kleins, zoals in de vakantie in een lekkende tent zitten of mijn portemonnee vergeten tijdens het boodschappen doen. Dit kan ook een groter ding zijn, zoals het verliezen van mijn nichtje (zie: ‘Dag mooi, lief nichtje’). Dan zijn er even van die momenten dat ik God niet meer zo goed vertrouw. Dat ik Hem allerlei vragen wil stellen en hoop dat Hij mij antwoorden gaat geven. Dat ik nauwelijks kan geloven dat Hij een plan heeft met mijn leven dat goed is.

“Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: ik zal je een hoopvolle toekomst geven.” (Jeremia 29, 11)

Toch staat bovenstaande tekst in de Bijbel en mag ik weten dat Hij mij een hoopvolle toekomst gaat geven. Ook al weet ik niet zo goed hoe ik als een kind op God mag vertrouwen en heb ik een heleboel vragen waar ik geen antwoord op weet. Toch mag ik verwachtingsvol zijn en hoopvol de toekomst in kijken. Ik ga het komende jaar proberen om mijn mindset te veranderen. Steeds als ik het gevoel heb, God niet te vertrouwen of als ik zijn plan niet begrijp, dan zeg ik tegen mezelf, dat Zijn plan met ons vast staat. Dat Hij voor mij het geluk voor ogen heeft.

Ik word dertig. Het voelt volwassen, oud en saai. Toch ga ik er een feestje van maken. Niet omdat er weer een jaartje bij is gekomen, maar omdat ik verwachtingsvol mag zijn. Omdat ik als een kind mag gaan vertrouwen op Gods plan in mijn leven en dat Hij met mij de heuvel op fietst terwijl ik mijn ogen uitkijk.

 

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!