Afgelopen week vierde ik dat ik precies een maand getrouwd was, yay!! Jullie kunnen dan ook moeilijk van me verwachten dat ik over iets anders schrijf dan het huwelijk, mijn man, mijn ervaringen van de afgelopen maanden. ?

Het was natuurlijk best een intense periode, voorafgaand aan het huwelijk. Afgezien van alle praktische dingen die er gingen veranderen, en alle voorbereidingen voor de dag zelf, was de hele tijd voor ons huwelijk best een emotionele achtbaan. Maar wat had ik er veel zin in! Was ik zenuwachtig? Niet echt eigenlijk, ik had er gewoon heeeeeeel erg veel zin in. Er ging veel veranderen, maar aan de andere kant dacht ik: tsja, afgezien van dat we samen gaan wonen, wat gaat er eigenlijk veranderen? Sinds we verloofd waren, beschouwde ik hem in zekere zin al als mijn man, wist ik dat ik helemaal voor hem zou gaan, en wilde ik hem al liefhebben alsof hij mijn man was. Geestelijk kon dit wel, zo goed mogelijk en steeds een beetje beter, maar lichamelijk nog niet. Hoe dichter we naar het huwelijk toe kwamen, hoe duidelijker die ‘scheiding’ werd. Ik had mezelf in zekere zin al helemaal aan hem gegeven, in mijn belofte dat ik met hem wilde gaan trouwen. Ik worstelde dus veel met de vraag: waarom kan ik mezelf dan niet ook fysiek helemaal aan hem geven? Waarom is de Kerk zo’n fervent voorstander van het wachten tot het huwelijk? Bij het zoeken naar antwoord op deze vragen viel het me op hoezeer ik me richtte op de wereld (iedereen om me heen doet het; ik heb toch al voor hem gekozen; het is niet eens iets van alleen de laatste jaren, in de Romeinse tijd sliepen ze al met elkaar buiten het huwelijk!) en hoezeer dit mijn beeld op seksualiteit beïnvloedde. Ik richtte me te weinig op God. Dat wil zeggen, ik stelde mezelf te weinig vragen als: waaróm is de seksualiteit voor God dan zó heilig? Wat is dan precies de betekenis van het huwelijk, dat het daarna ineens wel mag?

Gelukkig stuurde de Heilige Geest mijn gedachten uiteindelijk wel enigszins de goede kant op. Ik ga nu geen antwoord geven op deze laatste twee vragen, omdat dit iets is wat iedereen voor zichzelf moet uitvinden en beseffen. Maar mocht je in een soortgelijke situatie zitten wil ik je uitdagen om echt over dit soort vragen na te denken, erover te praten met mensen en erover te lezen. (Mocht je tips willen over lectuur, aarzel dan niet om even een mailtje te sturen!) Neem het niet klakkeloos aan, volg ook niet klakkeloos de wereld, maar denk erover na. Blijf zoeken want het is een mooie zoektocht, die de moeite waard is! En terwijl je aan het nadenken bent en nog geen antwoord hebt gevonden, kan ik je wel aanraden om eerder God te volgen dan de wereld. ?

Hoe wij in deze periode met de zuiverheid om zijn gegaan, was dat we bleven strijden. Het is niet een kwestie van één keer de keuze voor de zuiverheid te maken, en dan gaat het verder vanzelf. Nee, iedere dag, iedere keer dat we elkaar zagen, iedere keer dat het moeilijk werd, moesten we weer opnieuw die keuze maken. Dit spraken we naar elkaar uit, en we baden er heel veel voor samen. Het zal altijd met vallen en opstaan gaan, maar gaat het niet zo ons hele leven? Ga dus altijd terug naar Hem en vraag Hem om vernieuwde kracht, om door te zetten in de zuiverheid. Onze God is een barmhartige God, Hij vergeeft ons keer op keer.

De avond voor ons huwelijk ben ik naar de H. Mis gegaan, om de komende dag (en eigenlijk ons hele leven samen) in Gods handen te leggen. Hierbij besefte ik, dat ik door mijn Ja-woord aan Fabian te geven, mijzelf ook helemaal aan God zou geven. Dit is namelijk de plek waar God mij heeft geroepen. Ik weet dat Fabian mij altijd helpt om meer van God, en zo ook meer van de mensen om mij heen te houden. Tijdens onze relatie zat ik wel eens met de vraag: hoe kan ik mijn hele hart aan God geven, en Hem op nummer 1 zetten, als ik ook mijn hele hart aan Fabian geef? Maar tijdens die H. Mis liet God mij beseffen dat ik mijzelf echt helemaal aan Hem geef, door Fabian heen! Door Fabian lief te hebben, heb ik God lief! Dat was voor mij een hele troost. Ik weet nu dat ik iedere dag mijzelf aan God geef, door mijzelf aan Fabian en aan mijn gezin te geven. Het is dus niet een keuze: God, of trouwen. Nee, omdat wij als Katholieken het Sacrament van het Huwelijk hebben, is dat een teken dat Christus helemaal aanwezig is in onze relatie, in de ander, net zoals Christus aanwezig is in alle andere sacramenten! In onze huwelijksvoorbereiding vroeg de priester mij: hoe heet jouw weg naar heiligheid? Antwoord: Fabian! Wauw, ik mag iedere dag Christus liefhebben, in de vorm van de liefste, knapste en beste man op aarde!! 

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!