In mijn vorige blog schreef ik over mijn roepingsverhaal. Ik was gigantisch dankbaar dat ik het eindelijk mocht verkondigen en voor niemand meer geheim hoefde te houden. Zoals ik ook al zei, zal ik mijn komende blogs schrijven over die drie jaren die ik in deze wereld doorbracht, wetende dat ik binnenkort mijn hele leven alleen aan Christus zou geven in het religieuze leven.

Het is een feit dat het soms niet makkelijk is om je roeping te onderscheiden en dat was het voor mij in eerste instantie ook niet, maar toen ik eindelijk ‘ja’ gezegd had, overspoelde God mij met bevestigingen, cadeautjes, versiertrucs.

De congregatie Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará (de meesten kennen hen als de ‘Blauwe Zusters’, maar dat is niet de officiële naam) is deel van de Religieuze Familie van het Mensgeworden Woord en heeft als grote missie de ‘evangelisatie van de cultuur’. De Zusters en Paters van de religieuze familie proberen wat goed en mooi is in een cultuur te verhogen door het contact met Christus en de minder goede dingen proberen ze te veranderen door Christus. Ze komen dus niet hun eigen charisma opdringen aan de mensen, want dat zou hen kunnen afschrikken. Ze komen om Christus te brengen. ? Veel meer informatie vind je op hun eigen site, ook de verklaring van de naam, die wel de moeite waard is om te lezen!

De zusters zijn heel herkenbaar aan het helblauwe van hun habijt en sluier en ik heb dus een kleine obsessie opgebouwd met de kleur blauw. Iedereen die mij een beetje kent, weet dat als de beste. Zo had ik met enkele vriendinnen op de Wereldjongerendagen in Krakau het codewoord ‘Blauw alarm’ afgesproken als er een van mijn toekomstige zussen voorbij liep. Hilarisch was dat! Ik ontdekte het liedje ‘I’m blue’, waarvan ik de melodie wel kende, maar niet doorhad wat ze zongen. Het werd mijn lijflied ?.

En op een dag ging ik een trui kopen voor de winter, dus ik stapte de eerste de beste winkel binnen en bij de truien viel mijn oog op een donkerblauwe trui met in lichtblauwe letters ‘a hint of blue’. 😀 Wat zowel verwijst naar de ‘tint’ blauw als natuurlijk een ‘hint’. Ik stond in het pashokje en zei tegen God: ‘God, ik vind U heel leuk, maar U moet ook niet overdrijven…’. Maar eigenlijk vond ik het alleen maar leuk! Ik kwam thuis met een schat, niemand kon geloven dat ik die echt zo vond: ‘jaja, je hebt die gewoon laten maken.’

Goed, volgende: vorig jaar op Valentijn schreven we een ‘Valentijnsspecial’ waar ik schreef over hoe ik Valentijn als single zou beleven. Helaas lieve lezers, dat was ik toen eigenlijk al lang niet meer, maar voor de wereld wel… Goed: ik schreef dat ik extra tijd met Jezus door zou brengen (ja, nu wordt alles duidelijk), want elke gelegenheid (ook het hele commerciële gedoe) is goed om extra aandacht aan Hem te geven. Ik had alleen niet echt een cadeautje van Hem verwacht…

‘Toevallig’ (let op de aanhalingstekens) kwam ik op 14 februari terecht in het winkeltje van Kerk in Nood in Leuven en ik keek even rond. Toen zag ik daar opeens een kruisje liggen dat ik wel heel goed herkende, het kruis namelijk dat de Zusters dragen: het kruis van Matará (vanwaar ook de naam komt). Het is een kruis met een superinteressante uitleg, er staat gigantisch veel op. Maar: dat kruis is niet iets wat je zomaar vindt, het lag daar echt op mij te wachten: 1 exemplaar, precies die dag… Het was echt een cadeautje van Onze Lieve Heer voor mij, op Valentijn! Kleine kanttekening: ik heb het wel zelf moeten betalen, maar ach: dat maakte niet zo veel uit ?.

Toen ik het weekend erna een weekendje bij de Zusters was en het kruis liet zien, vielen hun monden open van verbazing, het kon echt niet dat dat daar zomaar lag, aangezien dat kruis uit Argentinië komt en voor hen speciaal wordt gemaakt. Ze vertelden mij ook dat deze variant (een kleinere dan wat zij dragen) gedragen wordt door de ‘aspiranten’, dat zijn de meisjes die nog hun middelbare school moeten afmaken, maar wel al weten dat ze een roeping hebben tot het religieuze leven en alvast bij de Zusters leven. Ja, kijk: ik zat in de situatie dat ik al wist dat ik bij hen zou intreden, maar mijn studie nog moest afmaken… Toeval? No way!

En een laatste voor vandaag: op dit moment ben ik bezig aan mijn eindstage van de PABO (lager onderwijs voor mijn landgenoten), maar: niet in Leuven, wel in Argentinië. Ik ben op buitenlandse stage en geef les op een school van de Zusters zelf. Echt? Ja, echt! Ik leef nu 3,5 maanden bij hen, met hun schema, onder hun moederlijke en zusterlijke zorgen. Ook dat heeft God helemaal geregeld: dat ik het laatste deel van mijn studie alvast in het klooster mag leven. Ik ben er officieel als buitenstaander, maarja: ik neem wel al het hele schema over en kan me op deze manier echt heel intensief voorbereiden op wat me vanaf deze zomer te wachten staat.

Hé, soms moet je een beetje op zoek gaan naar tekens van Hierboven, maar ik hoop dat ik je kon bemoedigen, in welke levensstaat je je ook bevindt, dat Hij die tekens echt stuurt. Vraag Hem er maar om!

Ik bid voor jullie!

Deze blog is eigenlijk ook deel 3 van Gods humor. Nog meer van Zijn humor lezen? Deel 1 en deel 2

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!