God werkt op heel veel manieren, maar één ding is zeker: Hij heeft humor. Heel veel humor! In deze blog zijn enkele verhalen gebundeld: van gastschrijfsters en van mezelf. Geniet ervan en laat ons in de reacties weten of je ook ooit zoiets hebt meegemaakt, dan kunnen we meelachen ?. Je kan hier ook deel 1 nog lezen.

Isabel:

De buurt waar ik woonde was eerder ‘berucht’ dan ‘bekend’ i.v.m. kleine criminaliteit en diefstal. Toch was het ook gezellig wonen aan een typisch Nederlands pleintje dat dagelijks vol fietsen staat. Ook mijn mooie, nieuwe fiets had daar een plaatsje. Op een ochtend toen ik naar het werk wilde vertrekken, kwam ik bij mijn fiets en merkte dat een dikke duif midden op mijn fietszadel had gepoept. Ik mopperde heel wat af… ‘Waarom moet dat net op mijn fietszadel?! Het plein is groot genoeg!’ en ik poetste het zadel zo goed mogelijk schoon. Na al dat gedoe ging ik op zoek naar mijn fietssleutel, en bleek die ook nog eens kwijt te zijn! Alle broekzakken, rugzakvakjes… had ik nagekeken, tot ik merkte dat de sleutel gewoon op het slot van mijn nieuwe fiets was blijven zitten…

Zonder die actie van de duif, had mijn fiets er niet meer gestaan!

En toen was mijn eerste gedachte: ‘Dankuwel God voor de dikke duif… U hebt écht humor!

Anne:

Afgelopen periode was ik veel bezig met manieren om mijn stille tijd in te vullen. Ik bedacht me dat ik eigenlijk wel een goed christelijk boek wilde, om elke dag een paar pagina’s uit te lezen. Daarom ging ik op zoek om te kijken of er een goed boek bestond over Catharina van Siëna, mijn jaarheilige voor dit jaar waar ik meer over wilde leren. Ik begon te zoeken op bol.com en op marktplaats maar ik kwam niet echt een boek tegen dat me erg aansprak. Ik was een beetje teleurgesteld maar zou er later nog wel een keer naar kijken. Die middag fietste ik toevallig langs de bibliotheek en eigenlijk hoefde ik geen boeken terug te brengen of te lenen maar ik liep toch even naar binnen. Helemaal voorin staat een ronde tafel met aanraders en nieuwe boeken die net binnen gekomen zijn. Daar loop ik altijd een rondje omheen, dus ook die dag. En midden tussen de romans en andere boeken ligt daar opeens een boek over Catharina van Siëna! Echt een Katholiek boek, terwijl ik die daar normaal nooit tegenkom. Ik moest zo hard lachen. Het was echt een momentje waarop ik zag dat als ik soms opgeef of iets laat liggen, God het met een knipoogje voor me klaar kan leggen ?

Dietlinde:

Afgelopen zomer stond mij een grote uitdaging te wachten: bijna 2 weken onderweg zonder naar de H.Mis te kunnen (op de ene zondag na die in die twee weken zat). Ik vond het echt niet makkelijk, keek er nogal tegenop, want ik was het ondertussen gewoon geworden elke dag te kunnen gaan… Ik sprak erover met mijn geestelijk begeleider. Ik was bang dat ik een bloempot zou zijn, zonder verder nut; dat ik niet blij zou kunnen zijn, niet zou kunnen genieten van de vakantie omdat ik niet naar de H.Mis kon… Hij antwoordde mij toen met een knipoog: ‘Ik zal bidden dat je een bloempot mag zijn met mooie bloemen.’ Diezelfde dag keek ik naar de dagelijkse tweet van Paus Franciscus en precies die dag stond er daar geschreven: ‘God makes His most beautiful flowers grow among the driest stones.’ Euhm, wat? Ja, echt dit: ‘God laat Zijn mooiste bloemen groeien tussen de droogste stenen.’ Volgens mij hoeft dit geen verdere uitleg ?. Wat een humor, wat een knipoog, wat een bemoediging dat God ook bij me zou zijn in deze periode.

God heeft woord gehouden, Hij was in die periode inderdaad bij me: we waren met de auto op weg en reden in Duitsland langs een bord waarop stond:

Ich bin dir näher als du glaubst.
-Gott

Ja, daar stond letterlijk aan de kant van de weg: Ik ben dichterbij dan je denkt, God. Ookal zou ik Hem die komende dagen niet kunnen ontvangen in de Eucharistie, Hij was toch dicht bij me. ?

En alsof God extra grappig is als ik niet naar de H.Mis kan: als deel van mijn stage, moest ik met een basisschool voor drie dagen mee op bosklassen. De tweede dag kon ik niet naar de H.Mis, was opnieuw niet makkelijk, maar ik kon er niets aan veranderen. Goed: we hadden ‘s middags verschillende workshops en ik had eigenlijk veel hoofdpijn (krijg je dan, met 60 kinderen op pad van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat). Een andere studente en ik moesten ons nog verdelen over de sport en de stadswandeling. Ik had er me op voorhand bij neergelegd dat ik wel de sport zou doen omdat ik dacht dat de andere studente dat het minst graag zou doen en ik vond het niet heel erg. Maar: door de hoofdpijn, vroeg ik of ik toch met de stadswandeling mee mocht. Dat was geen probleem. Komen we op die stadswandeling toch geen kerk voorbij zeker? (En zo goed als alle kerken in België zijn Katholiek.) We gingen dus even de kerk ‘bezoeken’. Ik spurtte zo ongeveer (het zag er eigenlijk niet uit, maar goed) die kerk naar binnen, knielde, kreeg waarschijnlijk een grote smile op mijn gezicht, want: ik was even in een kerk, in de Eucharistische aanwezigheid van Christus: wat ik niet had durven hopen. Wat die andere leerkracht vertelde? No idea: mijn ogen werden als magneten naar het Tabernakel getrokken! ?

En: er waren twee workshoprondes: dus een halfuurtje later, kon ik nog eens 3 minuten bij Jezus zijn… Oh, dank U God, voor die hoofdpijn, opeens was de hele puzzel gemaakt! ?

Durf nu niet meer te beweren dat God niet heel creatief, vindingrijk, grappig, geweldig is! Anders zal ik binnenkort toch ‘deel 3’ moeten schrijven. ?

Ik vind grote vreugde in de Heer, mijn hele wezen jubelt om mijn God. (Jesaja 61, 10)

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!