Het was midden januari en ons familiefeest liep stilaan ten einde. Nadat we allemaal onze buikjes volgepropt hadden met taart en de nieuwjaarswensen waren uitgedeeld, was het voor iedereen tijd om huiswaarts te keren. Mijn oom en tante waren de eersten die het aandurfden de hele kring familieleden rond te gaan en drie klapzoenen te geven. Tussen hen in liep hun zoon, mijn neef, die een handicap heeft. Vertederd zag ik hoe hij, naast de verplichte kussen, ook bij iedereen met zijn duim, zo goed en zo kwaad als het ging, een kruisje maakte op het voorhoofd. Allemaal werden we gezegend: niet-gelovig, gelovig, getrouwd, samenwonend, single, mannelijk, vrouwelijk, horend, doof, Nederlandstalig, Franstalig, gekend of net ontmoet, elk met onze eigen vreugdes en pijnen. Het maakte hem niets uit. God zegene en beware je. Wat een mooi gebaar!

Deze piepkleine gebeurtenis maakte mijn hart helemaal week en zette me ook aan het denken. Ik stelde me twee vragen, die ik jou in deze blog ook wil voorleggen.

Ten eerste: Verlang ik voor iedereen Gods liefde?
Het maakt voor God helemaal niet uit waar je je bevindt op je weg, hoe je eruitziet, welke huidskleur je hebt, welke diploma’s je behaald hebt, hoe veel vrienden je hebt op facebook, welke landen je al bezocht hebt of hoe veel geld je hebt uitgegeven aan je laatste nieuwe laptop. Hij ziet ons allemaal even graag. En dat bedoel ik niet op een melige bloemetjes en regenbogenmanier. Hij houdt zo veel van mij dat Hij op aarde kwam. Hij houdt zo veel van jou dat Hij is gestorven aan het kruis. Hij houdt zo veel van mijn gehandicapte neef dat Hij voor hem Zijn leven gaf. Geloof jij dat Hij aan iedereen, zonder enige uitzondering, Zijn liefde wil geven? Verlang jij voor je familieleden, voor je vrienden, voor je buren dat ze Jezus zouden mogen ontmoeten? Geen creepy ‘ik wil je bekeren’ verlangen, maar een diep verlangen dat zij die vreugde en liefde die jij elke dag mag ervaren (wat een cadeau!) ook zouden mogen leren kennen.

Ten tweede: Bid ik genoeg voor mijn naasten?
Het zou misschien een beetje gek zijn om opeens aan onze collega’s kruisjes op het voorhoofd te beginnen uitdelen wanneer we op het werk aankomen. Ik denk niet dat wij er zomaar mee wegkomen en dat is ook niet de boodschap van deze blog. Wat we echter wel kunnen doen, is voor hen bidden. Bidden dat alle mensen die we vandaag zullen ontmoeten of al ontmoet hebben, ‘gezegend en bewaard’ worden door God, dat ze bij Hem zouden mogen thuiskomen, dat ze zich veilig zouden voelen in Zijn mantel van liefde, dat ze hernieuwde hoop en kracht zouden mogen putten. Bid voor de vriendin die het moeilijk heeft op school, bid voor de broer die worstelt met depressie, bid voor de nicht van de tante van de beste vriend die lijdt aan een ernstige ziekte, bid voor de vrienden die hun weg zoeken in het leven, bid zelfs voor het vervelende klasgenootje of de lastige buurman. En, laat hen gerust ook eens weten dat je een kaarsje voor hen hebt aangestoken. Het doet zo goed om te weten dat je gedragen wordt.     

Filippenzen 2, 4: Heb niet alleen uw eigen belangen voor ogen, maar ook die van de ander.

Ik bid voor jullie!

Laetitia

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!