Vlak voordat de vastenperiode begon dacht ik heel negatief over het geloof. Ik had een geloofsdip. Ik dacht veel na over het ‘door een woestijn lopen’. Maar ik liep al door een woestijn. Ik was al bezig met een geloofsstrijd en met een strijd met mezelf. “Wie ben ik? Hoe denk ik over mijzelf?” Dat hele vasten voelde als een nutteloze bezigheid. Tot ik door had waarvoor deze tijd voor mij bedoeld was.

Voor mij is deze vastenperiode een periode van ontmoeting. Een ontmoeting met de Heer. Met God. En niet ‘gewoon’ in gebed, maar in mensen. In de mensen om mij heen.

Sinds een lange tijd heb ik een depressieve periode, zoals mijn psycholoog het zo mooi noemt. Mijn leven ziet er hierdoor anders uit. Ik zit thuis, ik heb geen werk en toch werk ik me suf, en ik ben vaak alleen. Vier dingen die voor mij heel centraal staan.
Ik zit thuis. Ja, dat klopt.
Ik heb geen werk, dat klopt ook.
En dat ik me suf werk, dat klopt ook.
Maar dat alleen zijn.. Nee, ik heb geleerd dat dat niet klopt.

Oké, ja, letterlijk genomen zit ik alleen achter mijn bureau dit te schrijven. En heb ik net alleen mijn avondeten gegeten. Maar, op de momenten dat ik iemand nodig heb omdat het niet goed gaat, of op de momenten dat ik heel graag iets wil delen, of soms op momenten dat ik juist alleen wíl zijn, dan is er iemand. Ofwel via gebed verbonden, of via de app, of gewoon om samen een kop thee te drinken. Wat een mooie manier van God om mij te laten zien dat ik dus niet alleen ben!

En die les kreeg ik een paar dagen geleden, tijdens de retraite van Pure Womanhood, nog eens. Ik had een paar moeilijke weken achter de rug en zag het helemaal zitten om er even tussenuit te gaan. Even ergens anders zijn, een ander bed, andere mensen om me heen, en een mooie kapel om de hele dag in te kunnen zitten. Maar ook daar liep het weer anders, anders dan verwacht. In plaats van twee nachten werd het er één, en in plaats van mee doen met het programma werd dat het niet.

En toch, ondanks dat ik me even alleen voelde, voelde ik ook dat Hij zei dat dat niet het geval was. Want er was een groep dames om me heen, en er waren lieve zusters en priesters. En Hij was er, in eigen Persoon, en ook in al die personen.

Ik wil met jullie graag dat vertrouwen delen, dat Hij er altijd is, en op Zijn manier voor mij zorgt. Soms is het op een duidelijke manier, soms zien we het niet zo goed. Maar Hij is er altijd.

Ik wens jullie een mooi paastriduüm toe en alvast een heel zalig Pasen!

Liefs,
Annelijn

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!