Afgelopen week zat ik in de trein op weg naar mijn vakantiebestemming. Het was een overvolle trein in Duitsland, waarbij je een plaatsreservering moest hebben om verzekerd te zijn van een zitplaats. Die had ik niet, dus na wat wisselingen van plek kwam ik uit bij het rolstoelgedeelte. Een meisje in een rolstoel kwam aanrijden. Nadat ze haar rolstoel had geparkeerd, bleken er nog zitplekken over te zijn. Het meisje bood mij en twee andere vrouwen aan om daar te gaan zitten, en er ontstond een gesprek. Maar eigenlijk hoefde ik niet zoveel te praten: ik heb vooral geluisterd.

Het meisje was van mijn leeftijd. Ze vertelde waar ze naartoe ging, over haar rolstoel en wat over haar leven. Wat me raakte, was dat ze zei dankbaar (!!!) te zijn voor haar ziekte. Omdat het haar heeft geleerd om te leven voor datgene wat ze écht wil, en daaraan ook prioriteit te geven.

Ik kan haar verhaal niet navertellen, en het is ook háár verhaal, niet het mijne. Maar ik was oprecht geïnspireerd door de manier waarop dat meisje in haar beperking vol in het leven staat. En ze durft zelfs te getuigen dat ze dóór haar beperking voller in het leven is gaan staan. Ze ontkende niet de moeilijkheid waar ze doorheen is gegaan. Maar ze zag ook hoe ze erdoor gegroeid is en hoe God haar leidt.

Ik kon er niet in meepraten. Ik realiseerde me dat ik niet heb doorgemaakt wat dat meisje heeft doorgemaakt. Dag in dag uit in een rolstoel, om hulp moeten vragen, afhankelijk zijn van anderen en van de omgeving: dat is nogal een offer. Dus ik heb naar haar geluisterd. En ik ben bemoedigd door haar verhaal.

Want alhoewel haar strijd niet mijn strijd is, heb ik mijn eigen strijd, zoals iedereen zijn/haar unieke strijd heeft. Ik mocht delen in de vreugde van het meisje, doordat ze getuigde van hoe God haar leven vreugdevol maakt. En ik mocht leren van haar strijd, doordat zij haar groeipunten en inzichten met mij deelde. Mijn strijd heeft misschien een andere ‘verpakking’ dan de hare, maar onze leerpunten verschillen niet zo sterk. Hoe vaak zie ik zelf niet mijn beperkingen en ook wel wat ik ervan leer, maar kan ik ook dankbaar zijn voor mijn beperkingen op het moment dat ik nog ‘in de rolstoel’ zit?

Het opent je ogen voor de ander en voor God door zo te luisteren en met elkaar te delen. Een bijzondere ontmoeting. En dat gewoon in de trein.

Omdat Christus mij kracht schenkt, schep ik vreugde in mijn zwakheid: in beledigingen, nood, vervolging en ellende. In mijn zwakheid ben ik sterk.

2 Korintiërs 12:10 (NBV-vertaling)

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!