Mijn naam is Sarah-Immanuel. Ik ben lerares Klassieke Talen en ontving in 2012 de Maagdenwijding. Door dit ritueel uit de vroegste eeuwen van het christendom kan een vrouw die altijd in zuiverheid heeft geleefd, voor het leven verbonden worden met Christus als Zijn bruid, ook midden in de wereld.

Hoe komt iemand daarbij?
Dat zal voor ieder van ons wel een ander verhaal zijn. Voor mij was het een lange weg. Als tiener had ik wel al het gevoel dat de Heer me helemaal voor Zich wou. Dat vond ik geweldig en beangstigend tegelijk, ik was er helemaal door overweldigd. Gelukkig kon ik goed studeren: zo gaf Hij me de extra tijd die ik nodig had. In al die jaren heb ik nooit gehoord dat je op een andere manier ‘bruid van Christus’ kon worden dan door in te treden bij een religieuze gemeenschap. Ik wist ook niet dat ik heel wat zusters zou ontmoeten die Christus helemaal niet als hun Bruidegom ervaren (wel als Meester, Broeder, Tochtgenoot…) en dat het erg belangrijk zou worden dat ik dit nu net als de kern van mijn roeping beleefde. Verliefd op de Liefde zelf, wist en besefte ik dat geen man me zo’n onverdeelde aandacht en tederheid kon schenken dan de Heer alleen. Hij, de Bruidegom van de Kerk, was voor mij haast op vanzelfsprekende wijze ook mijn Bruidegom. Ik was toch een deeltje van de Kerk en dus een miniatuurtje van Zijn Bruid ? En ik wou Hem in de vorm van kloostergeloften mijn ja-woord geven.

Zoektocht naar een klooster…
Daarom ging ik gewoon op zoek naar een gemeenschap waarin ik me thuis zou kunnen voelen. Na heel wat omzwervingen en gesprekken kwam ik terecht bij de frisse jonge Monastieke Gemeenschappen van Jeruzalem. Halfweg het noviciaat echter zonden ze me na het oplopen van een rugletsel terug naar huis, omdat ik hun drukke levensritme niet meer kon bijhouden.

Wat nu?
Diepe duisternis… Wou Hij me dan toch niet ? Ik had het zo duidelijk gevoeld en voelde nog steeds zo duidelijk dat ik alleen aan Hem kon toebehoren. Na een erg zware periode, waarin alleen de Eucharistie, het verderzetten van het Getijdengebed en de aanbidding van het Heilig Sacrament me overeind hielden, toonde Hij me waar Hij me hebben wou: onverwacht mocht ik een Maagdenwijding bijwonen en ik wist het meteen. De bruiloftsklokken luidden al…

Zijn bruid!
Alles liep plotseling in sneltempo: eerst waren er de contacten met een gewijde maagd die me meteen de Orde van Dienst voor de Maagdenwijding (het verloop van de viering) en ook het basiswerk van kanunnik André Simonet toestuurde (De Heer neemt u tot bruid, Bonheiden, 1998), waarin deze roeping heel mooi wordt uitgediept, dan volgde de brief aan de bisschop en het eerste gesprek, de theologische vorming, de geestelijke leiding en tenslotte de aanvaarding door de bisschop en de voorbereidingen tot de Maagdenwijding zelf, het was één grote vreugde. En dat is het ook vandaag nog elke dag ! Achteraf bekeken is het niet zo vreemd dat ik niet eerder over deze levensstaat gehoord had. Deze eeuwenoude roeping raakte in vergetelheid, maar werd tijdens het Tweede Vaticaans Concilie herontdekt en opgefrist. Wereldwijd zijn we intussen met meer dan 4000 en samen vormen we de Orde der Maagden (Ordo Virginum). Dit is een Orde zoals die van de bisschoppen, priesters en diakens. We leven dus niet in gemeenschap, maar ontmoeten elkaar wel regelmatig op recollectiedagen of retraites. Ieder heeft haar eigen werksituatie en gebedsritme, gedragen door de dagelijkse Eucharistie, het Getijdengebed, stil gebed en Aanbidding. We dragen geen uiterlijke tekens, behalve onze wijdingsring, die verwijst naar ons mystieke huwelijksverbond met Christus. Tijdens de Maagdenwijding, die zowel gelijkenissen vertoont met een huwelijksviering als met een priesterwijding en die meteen een verbintenis voor het leven betekent, beloven we in zuiverheid te zullen leven en in navolging van Christus, onze Bruidegom. We worden dus niet gewijd voor een bepaald ambt, tenzij voor het geestelijke ‘ambt van het gebed’. De essentie van onze roeping is de liefde van de Kerk-Bruid voor haar Bruidegom Christus tegenwoordig te stellen in de wereld, door gebed en boete en door heel onze manier van zijn. In deze beweging trekken we automatisch iedereen mee, ook degenen die niet willen of kunnen bidden, omdat de Heer smacht naar ieders liefde. Uit dit effect van het gebed vloeit een geestelijk moederschap voort, dat een vreugdevolle troost brengt voor het gemis van een gezin. Ons grote voorbeeld hierin is Maria. Ook Zij was immers Bruid, Maagd en Moeder. Voor God is niets onmogelijk!

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!