Ik ben Nina, 32 jaar, getrouwd met Bob (he’s awesome!), en mama van Aiden (bijna 2). Ik ben op ontdekkingstocht naar de diepere betekenis van katholiek zijn. Ik werk één dagje in de week voor Jong Katholiek en werk verder thuis als gezinsmanager 😉

Schijtnerveus was ik. Het leek wel of het mijn eerste dag in de brugklas was. Maar het was ‘gewoon’ Witte Donderdag 2016.

Die middag was ik na het dutje van onze zoon nog het dorp in geracet om iets geschikts te vinden om te dragen voor de heilige Mis die avond. Niet een jurk, truitje, maar het sjaaltje op mijn hoofd was de reden van mijn zenuwen.

De mensen die mij kennen zullen weten dat ik nooit eerder met hoofdbedekking de Heilige Mis heb bijgewoond. Ook de mensen bij ons in de kerk weten dat. Ik vond het ongelofelijk spannend.

Die middag zag ik een foto van mijn kleinste petekind (5) en zij zat (jawel) gesluierd in de kerk. Dat deed ze sinds zij, haar zussen en moeder sjaaltjes hadden gekocht voor dat doel, maar zij was er alvast mee begonnen. “Nou”, dacht ik, “dan kan ik niet achterblijven”. Goed voorbeeld doet ècht goed volgen.

Maar het is natuurlijk een langere reis geweest dan die drie minuten waarin ik dit besloot. Rondom Pinksteren vorig jaar is het bij mij op komen borrelen en gaan leven. Ik was nieuwsgierig naar waarom vrouwen hun hoofd bedekten in de kerk, nieuwsgierig naar de verschillende soorten, nieuwsgierig naar of het iets voor mij zou zijn, etc. Het is daarna ook weer een tijdje uit mijn gedachten verdwenen (dat krijg je met een kleintje). Het bleef me echter intrigeren. Ik googelde er af en toe naar en las wat ik dan tegenkwam. Toch kwam de meeste informatie pas bij me aan nádat ik de beslissing had genomen. In de 15 minuten die me nog restte om me klaar te maken voor vertrek naar de kerk, heb ik YouTube geopend en twee filmpjes gekeken die me opbouwden en me sterker in mijn schoenen lieten staan (de links plaats ik onderaan).

Eeuwenlang hebben katholieke vrouwen een sluier (of hoed, of wat dan ook) gedragen in de kerk. Wat is het ontzettend jammer dat een van de prachtige tradities die Katholieke Kerk rijk is, verloren is gegaan (zoals wel meerdere…). Hoe meer ik er de laatste dagen ook over lees, hoe meer overtuigd ik ook raak van mijn besluit. In een notendopje zal ik enkele redenen aandragen.

Sinds het tweede Vaticaans Concilie (‘62 – ‘65) is het dragen van hoofdbedekking door vrouwen in ‘onbruik geraakt’ zoals ze dat dan noemen.
In de Bijbel wordt door er Paulus al over gesproken in 1 Kor. 11: … Een vrouw daarentegen brengt schande over haar hoofd wanneer zij blootshoofds bidt of profeteert… Een man hoeft zijn hoofd niet te bedekken, want hij is het beeld van Gods glorie, maar de vrouw is de glorie van haar man… Daarom moet de vrouw een teken van gezag op het hoofd dragen…
Dus wanneer een vrouw iets over haar mooie lokken draagt, haar glorie, maak ze zichzelf nederig voor God.

 Je zou tegenwoordig hoofdbedekking kunnen zien als onderdrukking, omdat we het met name alleen nog kennen bij moslims. In de Islam kan het wel degelijk een teken zijn van de minderwaardigheid van de vrouw. Om je hoofd te bedekken is in de kerk zeker geen teken van onderdrukking, van minderwaardigheid, maar juist van eerbied, van gepaste onderdanigheid (zie ook Ef. 5), aan je eventuele man, maar met name aan God. Het toont erkenning van je Meerdere, respect voor Hem alsook voor jezelf. Ik denk dat het ten volle laat zien dat je weet wie jijzelf bent en wie God is.

Zoals zoveel dingen in de kerk, staat het dragen van een sluier symbool voor prachtige zaken. Is het je al eens opgevallen dat alle heilige, leven gevende dingen gesluierd zijn? Zo is het Allerheiligste in het tabernakel achter een ‘gordijntje’, wordt het Allerheiligste bij processies gedragen onder een ‘tent’, wordt de kelk op het altaar afgedekt met een ‘doekje’ en ga zo maar door. God kan een man niet aanraken, zoals Hij een vrouw aanraakt: zij kan namelijk nieuw leven ontvangen. Dit maakt een vrouw een heilig vat. De katholieke kerk viert dus juist de heiligheid van de vrouw.

Nu ben (was) ik niet het type om op mijn Paasbest naar de kerk te gaan. Tegelijkertijd geeft dat ook weer hoe ik de zondag zag: hetzelfde als alle andere dagen. Niets buitengewoons. Wat oneerbiedig eigenlijk. Het sluieren van het hoofd in de aanwezigheid van het Allerheiligste geeft aan dat er iets bijzonders is, iets niet alledaags. Het is haast een evangelisatiemiddel om anderen te wijzen op de aanwezigheid van de Heer.

En nu, zo’n twee weken verder zijn de zenuwen er wel af. Dat waren ze op Goede Vrijdag gelukkig al. Ik merk dat het me helpt om meer en sneller gefocust te zijn op Hem. Het heeft mijn ziel aangeraakt. Het heeft een nieuwe en verdiepende stap betekend voor mijn geloofsleven. Dat ik een sluier draag betekent niet dat ik denk dat ik heiliger ben dan een ander. Het gaat mij simpelweg niet om een ander, alleen om Hem.

Kijk voor meer informatie (helaas enkel in het Engels):
Chapel veils: a re-emerging tradition: https://youtu.be/Q9d4eLBAPFA
The chapel veil: https://youtu.be/lFqSae_ZwRY
50 simple steps to wearing a mantilla: http://tinyurl.com/50stepsmantilla
FAQ: http://www.veilsbylily.com/faq/
Webshops:
http://www.veilsbylily.com/
https://www.etsy.com/nl/shop/LiturgicalTime
https://www.etsy.com/nl/shop/RobinNestLane
https://www.etsy.com/nl/shop/evintageveils

Wil je op de hoogte blijven?

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, evenementen en ander nieuws aangaande het project? Vul dan je e-mail in, en je ontvangt een wekelijkse update met alle nieuwtjes! 

Je gegevens zijn veilig en worden niet aan derden bekend gemaakt.

Geabonneerd - kijk uit naar de bevestigingsmail!